Meir om å sykle i regnvêr og om å køyre bil i kuldegradar

Turen på sykkel, som eg skreiv om under, enda vel, trudde eg. Eg sykla på jobb og heimatt i mørkret om kvelden. Det regna så mykje at plenen vart omgjort til eit utandørs badebasseng bak huset vårt. Me bur slik at me må bere sykkelen opp nokre trapper. Då me plar oppbevare sykkelen under terrassen, går me òg litt gjennom hagen til naboen. Sidan det også regna på plenen til naboen, var denne vorten sleip -ikkje naboen altså, men plenen. Plenen hennar heller litt, slik at regnet renn bort. Ho får dermed ikkje noko basseng. Då eg skulle til å tråkke opp første trappetrinn, sklei eg og ramla så lang- eller kort - eg var. Godt eg har hjelm, tenkte eg då eg fekk sykkelen i hovudet. Dagen etter tok eg sykkelen fram at. Men hjulet hadde problem med å gå rundt. Det synte seg at det var vorte skeivt. Og det må fiksast. Eg må levere det til ein sykkelreparatør. Problemet er at eg aldri gjer det. Eg tek heller bilen når eg skal rundt omkring. Og sparer eg tid på det? Nei, det gjer eg ikkje. No har det vorte minusgrader, og det tek litt tid å skrape bilen. Og kor lang tid brukar eg på å køyre til jobb? Jo, normalt ville det ha teke 7 minutt å køyre, og 15-20 minutt å sykle. Men no skal eg køyre på den verste rushtrafikkstrekninga midt i rushtida. Eg ser at alle syklistane syklar forbi meg medan eg er med på å spy eksos på dei. Nei, det er på tide å fikse sykkelen og menge seg med dei.