Mor, far og unge

Ein gong las eg i Bergens tidende om det truga fenomenet barnepark. Då vitja avisa ein barnepark og snakka med ei dame som hadde jobba i denne barneparken i ein generasjon eller to. Ho fortalde at før i tida, (sikkert då eg var lita) var det ingen som ville vere far når ungane leika mor, far og unge. Eg hugsar forresten godt den problemstillinga. Far hadde ikkje noka rolle, anten var han på jobb (og skulle halde seg i bakgrunnen) eller så sov han middag på sofaen. I følge "barneparktanta" hadde dette endra seg no. Det kan kanskje treåringen vår "bekrefte". Ein kveld fortalde ho at ho og ein annan gut i barnehagen hadde leika babyleiken.

- Kven var baby då?
- Det var eg.
- Kva var han guten du leika med?
- Han var pappa.
- Kven var mamma?
- Ingen. Mammaen var ikkje der. Hon var på jobb.

Og sånn er det når mamma må jobbe så mykje ettermiddag.

Det fører meg over til kor frustrerande det er å vere vikar. Då må ein ta det ein får av jobb. Og det er ingen som vil jobbe om ettermiddagen, berre vikarane. No har eg i fleire arbeidsforhold opplevd at ein tek omsyn til at dei fast tilsette ynskjer å jobbe på dagtid medan barnehagane er opne. Vikarane jobbar i "resttidene", dei mest upopulære. Det vil seie om ettermiddagen. Eg veit det er ulogisk, men eg vert fornærma. Kvifor er det ingen som kan sjå at ungane mine er minst like mykje verdt som dei fast tilsette sine?

 

Eg kjende ein viss kontakt med denne...

Dataspel

Kristine, kan ikke jeg få spille dataspill? Da holder jeg meg i ro og maser ikke så mye og så får du litt fred!

Å sykle i regnvêr

I dag nytta me høvet til å ta svineinfluensavaksina. Me sykla til vaksinasjonsstaden då eg rekna med det ville vere vanskeleg å finne stad å parkere, og sjølvsagt gjorde eg det også for å få litt trim. Men vêret er ikkje det beste. Ungane er både for høge, breie og tunge til å sitje i sykkelvogn. Men femåringen er for liten til å sykle sjølv denne strekninga. Då har me berre eit val. Eg må trø med ungane bakpå. Eg får jo ekstra mykje trim når sykkelvogna er så tung. Bak meg høyrer eg ungane syngje Postman Pat. Dei ler og det herskar full harmoni. Men kva skjer med meg? Det kalde regnet piskar meg i andletet (og det liker eg jo vanlegvis ganske godt), og eg har naggelbit (det har eg aldri likt). Eg tek meg i å verte sur. "Der sit dei, og har det lunt og godt, medan eg må slite". Det varte heldigvis ikkje så lenge. Eg veit jo at det berre er eit alternativ: Eg slit, og ungane kranglar i den lune sykkelvogna.

Oppmuntringspedagogikk til mor

Eg er avslørt. No får eg oppmuntringspedagogikken midt i trynet:

Mamma, vi er så heldige som har deg. Vi slipper å gå til doktoren med bamse, for du er så flink til å sy. Du er en skikkelig bamsedoktor!

Det var jo ein fin måte å be meg sy bamse, men eg trur han forstår kva eg eigentleg ber han om når eg kjem med same type smiger.

Eg trudde eg var lur når eg "gjekk meg vill" på sundagsturane våre og ungane må vere vegvisarar. Men eg forstår no at eg er avslørt. I skogen får treåringen trassanfall og vil ikkje gå heim. Det gjenstår ca. 100 meter. Då høyrer eg femåringen seie til ho:

Nei, nå vet jeg ikke hvor jeg er, kan ikke du gå først og vise veien?

Doktor Lise

Ingen doktor hjelpe kan

Frå barnemunn

Om å vere a-menneske.
Det er ein del rart som kjem ut frå barnemunnane for tida. I natt vakna femåringen klokka halv fem då han måtte tisse. Han fekk med seg faren inn på badet, og eg låg i senga og høyrde på dialogen. Eg forstod at femåringen hadde planar om å stå opp. Han var svært oppteken av kva bukse han skulle ha på seg. Faren var oppteken av pysjamasen. Det enda med at han måtte leggje seg igjen, saman med faren. Han hylte i minst ein halv time etterpå. Dei stod opp at klokka seks. Treåringen og eg sov så lenge ein bør - til klokka åtte med andre ord. Me endar som vanleg på badet heile familien også denne morgonen. Eg tok ein prat med eldstemann om dette med å vakne så altfor tidleg, og forklarte han at han måtte prøve å sove vidare når han vaknar om natta. Då kjem det: "Jeg er nok laget slik at jeg ikke får til å sove igjen når jeg har våknet midt på natten". Eg håpar verkeleg soveklokka som eg har tinga kan hjelpe han litt med dette.

Om å vere b-vare
Ungane er meir fanatiske "ikkje-kastarar" enn eg. Doruller, reklame, melkekartongar, yoghurtbegre og liknande vert kvar dag redda ut frå boset. Særleg har femåringen bruk for det meste han finn i skapet under vasken. Eigentleg er ikkje eg ein ikkje-kastar. Ideolgoisk er eg det, men eg har ein perversitet i meg. Eg elskar å kaste, særleg doruller, yoghurtbegre, melkekartongar og liknande. Dessutan er eg glad i å få ut pinnar, steinar, skjell, sneglar, og tusselussar. Eg likar minimalisme, og prøver difor ikkje å ta så mykje ting inn i huset. Dette er i konflikt med ungane sine ynskje. Dei vil ha ting inn i huset, og ingenting ut.
Då er det godt me har ei mellomløysing. Det er ei løysing som kan tilfredsstille begge partar, nemleg ei b-varekusine. Me har ei kusine som arvar kleda når ungane veks frå dei. Av det har dei lært at klede som dei har vekse frå, ikkje vert kasta. Det er til stor trøyst. Dei likar ikkje at ting går ut av huset, men kusina er verdas nydelegaste lille jente. Me unnar ho litt av kvart. Og dessutan får me sjå dei kjære kleda att ein gong innimellom.

Treåringen har ei dukke som heiter dukke Lise, eller doktor Lise. Eg er litt usikker på korleis det eigentleg vert uttala, men det er nok snarare doktor Lise enn dukke Lise. Huda hennar var ganske tynn og mjuk for ei tid sidan. For det er meininga at ein skal putte batteri i ho. Med batteri, skal ho ikkje berre kunne le, grine, seie mamma eller pappa og diverse andre ting. Ho skal også kunne smile. Me har aldri putta batteri i ho. Så lenge ungane ikkje anar at det går an å putte batteri i leikene sine, gjer me livet mykje lettare for oss sjølve, trur me. (Kanskje det er difor ingen i huset ynskjer seg Nintendo?)

I barnehagen har dei leikedag på fredagar. Då får ungane ta med ei leike heimefrå. Doktor Lise pleidde vere med treåringen. Ein dag eg skulle hente ungane, kom alle dei andre ungane springane mot meg. Ein gut hadde rive i stykker andletet til doktor Lise. Treåringen sa ikkje så mykje. Doktor Lise var no der, og ho måtte få plaster. Me teipa og limte saman dukka heime, men fin vart ho aldri. Etterkvart har eg merka meg at treåringen leiker svært mykje mindre med doktor Lise no enn det ho gjorde før. Og her ein dag konstaterer ho at doktor Lise er øydelagd. Løysinga hennar er å gje ho til b-varekusina vår.