Legepostei

Leverpostei er laga av lever, men her i huset heiter det legepostei. Tru kva det er laga av?

Hadde det vore like godt med blåbærost, om dei visste at det eigentleg heiter blåmuggost?

Heiter gulrot rullerot fordi ho rullar så godt?

Vintertid

Me er tidleg oppe. Det er ikkje heilt lett å innstille seg på vintertid for alle medlemmane i familien. På eit eller anna tidspunkt i natt har femåringen vakna, og på eit eller anna vis har han klart å få lov å stå opp. Disney chanell har sendingar døgnet rundt. Eg har ein teori om at det kan verke motiverande for ein femåring å vakne tidleg når dei får lov å stå opp klokka fem for å sjå på barne-TV. Den indre klokka hans seier at barne-TV startar klokka fem. Det er jo ikkje så ille for oss så lenge han er roleg og oppe aleine. Difor har me ignorert dette problemet ei stund. Men, eg syns det er litt pinleg når han til dømes veit alt om Hanna Montana. Og me anar jo ikkje kva han ser. Hovudproblemet er likevel at han vert trøtt og sur. Og dette kan jo i sin tur hemme han i utviklinga.

Litt før klokka seks var eg også oppe. Då hadde eg høyrt mantraet "EG ER SULTEN, KAN EG FÅ LITT MAT?" ei stund. Eg ordnar bestillinga, og byrjar å surfe på nettet. Eg må nemleg finne ut av ei klokke Sovecaroline snakka om. Det er ei klokke med bilete av ein kanin som søv når det er natt og er vaken når det er dag. No er klokka tinga. Femåringen gler seg veldig til å få armbandsur, for det har mormor lova han når han skal begynne på skulen. Han ville heller ha det, men denne kan han faktisk få med ein gong. Han treng ikkje ein gong å vente til jul. Det er litt stas det òg. Han måtte love å sjå på klokka, og legge seg til å sove om kaninen søv, elles er det jo ikkje vits i å tinge ho. Jo, han lova det. Så no gjenstår det å sjå.

Sundag til Viggohytta

Enno ein sundag gjekk turen til Viggohytta. Denne gongen valde me ein ny veg. Me sykla så langt me kunne kome inn i Kanadaskogen på sykkel, og byrja deretter å gå ein stad ovanfor Tennebekktjernet. Der trefte me tilfeldigvis og heldigvis Helga som me slo følge med opp. Det var veldig koseleg.

Ungane har som regel problem med konseptet "gå". Dei vil helst finne seg litt vatn, kongler, pinner, eller alt det nemnde. Og så vil dei helst vere på same stad i fleire timar. Me er ikkje så tolmodige, me vil lange ut og gå. Det var difor me sykla den første biten. Me får bruke kroppen vår litt når ungane er tjora fast i eit sykkelsete.

På denne turen brukte eg den nye regnjakka mi for fyrste gong. Ho hjelpte. Det yra berre litt, og det vesle som kom av nedbør prella av. Eg kjende heller ikkje at eg vart klam og våt då eg sykla opp dei bratte bakkane, så ho pustar nok sikkert skikkeleg godt.

Det flotte med Viggohytta er at det alltid er vaffelsal der på sundagar. Det gjev ungane motivasjon til å gå (eller sitje på skuldrane). Me plar som regel å gå inn, sidan ungane er vortne vane med det, og me vert sitjande der i fleire timar. Eg likar å vere der, sidan det er ein stad som ikkje er så mykje inne i ein skog og nede i ein dal, slik det er lenger nede i Kanadaskogen.

Frå hytta kan me dessutan sjå langt ut mot havet. På dette biletet har fotografen sikta litt for mykje mot sør.

 

Eg visste ikkje at eg hadde blogga dette biletet, men det passar jo bra til den nye anonyme profilen vår.

Om vêret og dyre regnjakker

Det øvste biletet kan fortelje oss korleis vêret har vore sidan biletet vart teke i juli, og heilt til byrjinga av oktober. Det har vore regn, regn og atter regn. Solsikkene i hagen vart aldri solsikker - før no. Dei treng visst sol for å bløme.

LITT MEIR OM VÊRET OG DYRE REGNJAKKER
På eit område er sjølvtilliten min stor. Det er når det gjeld vêret. Eg trur eg personleg kan påverke vêret. Eg tykkjer nemleg eg kan sjå ein klar samanheng mellom vêret og nokre av handlingane mine. Om eg til dømes skal på fjelltur og berre pakkar med meg tjukt ullty og regnty, vert det garantert berre bikinivêr. Om eg berre tek med meg bikini, vil eg kome til å trenge varme klede. Om eg tek med meg litt av kvart, til dømes også bikini, vil det regne og verte kaldt likevel. Det vert alltid verst mogleg. Og då er eg ikkje negativ. Nei, eg er objektiv. Med bakgrunn i desse observasjonane, tek eg ansvar. De finn meg gjerne med regnty når det er sol ute. Eg bør aldri ta med meg klede som passar til fint vêr når eg skal på tur. Når eg kjøper meg klede gjeld desse reglane: Kjøper eg noko nytt, fint eller dyrt, som eg gjerne vil bruke, vil klimaet i næraste framtid ikkje eigne seg for desse kleda. Bikiniar, til dømes, får eg aldri bruk for før til neste år, og om eg kjøper ski, vert det ikkje snø det året.

Så attende til vêret hausten 2009. Ein dag trassa eg det dårlege vêret og tok ein tur til fjells med regnty på. Då oppdaga eg at regntyet overhovud ikkje var vanntett. Her har me jo årsaka til at vêret har vore så vått. Eg har rett og slett ikkje hatt skikkeleg regnty. Eg bestemte meg for å kjøpe nytt. Då eg seinare på dagen ser SAL, ALT SKAL BORT, -70% - 30%, vert eg fullstendig blenda. Eg trur eg kan gå til salstativet og plukke med meg det eg kjem over og så betale med lommerusk. Eg finn ei jakke som passar og går og betalar ho. Då eg kjem ut har det slutta å regne. Ikkje før eg er komen vel heim, byrjar eg å tenkje over at jakka ikkje eigentleg var billeg. Ho kosta 2500 kroner. Sjølv om opphaveleg pris var 4500 kroner, var det jo dyrt. Eg har aldri før kjøpt eit klesplagg som er like dyrt som ein sydentur. Og enno manglar regnbuksa.

Etter at regnjakka vart kjøpt, har me hatt mange fine soldagar. Så me kan seie det var ei god regnjakke. Ho held regnet borte frå heile Vestlandet. Det har vorte nokre turar til fjells der ein ikkje berre har fått litt mosjon, men også har fått sett litt utover byen. Og ikkje minst, det mest synlege resultatet, solsikkene har byrja å bløme.

Kanskje eg kan hindre den globale oppvarminga ved å berre kle meg i bikini?

Innhald

Og kva skal så bloggen innehalde? Den opphavelege bloggen oppretta me for å leggje ut bilete av sonen vår, slik at familien sør i landet kunne få sjå han. Etterkvart byrja eg å skrive kommentarar til bileta som med tida vart litt lengre. Og til slutt har eg skrive innlegg, utan at eg alltid har med bilete. Eg ser sjeldan at folk kommmenterer det eg skriv, så eg går nesten ut frå at eg ikkje har lesarar. Likevel skriv eg. Eg likar jo å skrive. Eg har også sett på bloggen som eit digitalt fotoalbum, og etterkvart eit minnearkiv. Det kan vere godt å ha dersom det skulle bli brann. Mykje av det eg skriv, ville i gamle dagar gått ut som handskrivne brev, og i nyare historisk tid, ville det gått ut som e-post. No tek det form som ein blogg. Det vert nesten som massesende julebrev heile året.

Ny blogg

Eg har lenge tenkt at det ikkje er naudsynt å vere så paranoid på nettet. Eg kjenner jo ikkje nokon, trur eg, som vil gjere meg noko vondt. Men i sommar hadde me besøk av eit esperantopar. På kvelden sat me og diskuterte personvern. Kva er farleg og ikkje farleg på nettet? Den eine nederlandske esperantisten fortalde noko som fekk meg til å tenkje litt. Under andre verdskrig døydde mange jødar i Nederland. Det var svært enkelt for nazistane å finne dei, fordi dei hadde eit "godt" folkeregister. Hadde noko tilsvarande skjedd i dag, ville det jo vore enno enklare.

Dette har gjort meg litt paranoid. Eg har no bestemt meg for å opprette ein ny, meir anonym blogg, og stenge den gamle for allmenn ferdsel.